Koziołek przeprasza za cross posta czyli pamiętnik trolla

Będę teraz rozkminiał tajemnicę, o której wspomniałem parę dni temu nazad. Nie będzie to długa opowieść. Rzekłbym nawet: krótka. Tak w sam raz by pomiędzy pracą a sikaniem poznać niebezpieczeństwa, czyhające na porządne, polskie kobiety.

Dżani to ksywka której źródłem jest boska, niemal cygańska uroda mojego znajomka. Tak więc tę część mamy odfajkowaną ;)

Co do części drugiej: pewnego razu Dżani odwiedził swojego kolegę z pracy w celach - jak się to mówi - służbowych. Znaczy się mieli jechać w delegację. Czekając pod blokiem na kolesia, zapoznał się przypadkowo z wynoszącą śmieci sąsiadką - panią dojrzałą, atrakcyjną, a do tego niemiłosiernie stęsknioną męskiego członka. Wyposzczoną do tego stopnia, że sama od siebie (podobno) zagadała śniadego przystojniaka.

Książę rozrywany pomiędzy obowiązkiem czekania na kolegę a przyjemnością chędożenia wybrał to drugie. Mając jednak na uwadze fakt, że ktoś tam niedługo zejdzie i pofatyguje się do jego samochodu, postanowił sprawę załatwić bardzo szybko: ponoć już po paru minutach nader ryzykownego seksu (bo bez gumy) poczuł nadchodzącą rozkosz, wycofał się na z góry upatrzone pozycje i zaszczycił swoim życiodajnym strumieniem od dawna niedepilowany i tym samym bardzo zapuszczony wzgórek łonowy swojej królewny. Po czym ubrał gacie na dupę i spierdolił do auta.

Nie wiem, na ile jest to prawda. Wieść gminna jednak niesie, że siakieś ziarnko w tym jest. W każdym razie od tego czasu Cygański Książę zwany jest za plecami Mokrym Futrem...

Rośnie i rośnie - w końcu teoretycznie pozostały dwa miesiące z hakiem do godziny Wu (Wyswobodzenia).

Moje kochanie czuje się nadzwyczaj dobrze - prawie nie przytyła, brzuch - mimo że już całkiem spory - jej nie przeszkadza. Do tego nie zawraca mi głowy bardziej, niż potrzeba. Ot - cisza przed burzą ;)

Wiem, że dawno nie pisałem - zatem jutro postaram się szrajbnąć notkę o Dżanim Mokre Futro. Nie obiecuję na stówę, że dotrzymam słowa, bo muszę robić miejsce w szafach pod "pieluchy", a do tego wpada na chlańsko brat z żoną i dzieciakami, ale oczekując na kolejny zastrzyk moich wypocin możecie zgadywać, dlaczego kolesia tak nazywamy. Dla ułatwienia dodam, że część pierwsza ksywki jest całkiem oczywista, a druga całkiem świńska.

Obiecałbym zwycięzcy / zwyciężczyni piwo w siakiejś knajpie, ale pod warunkiem, że konsumpcja odbędzie się w karkowie.

Że stary chuj ze mnie, wiedziałem od dawna. Ale że do tego stary cap - to uświadomiłem sobie na ostatniej imprezie u naszych przyjaciół Borków.

Godzina dwudziesta druga. Na małym ogniu duszą się składniki do słynnej, koziołkowej piccy śmieciowej, koło gospodyń miejskich plotkuje w najlepsze, a chłopaki w liczbie czterech postanowili urwać się na dżointa.

Zatem poszliśmy.  Utworzyliśmy krąg wokół wejścia do piwniczki kumpla. Zjaraliśmy, co mieliśmy zjarać i zaczęła się dyskusja.

Zainspirowany widokiem nieotynkowanej cegły, betonowych sufitów i drewnianych drzwi z niecheblowanej dechy, opowiedziałem wszystkim mój ostatni sen:

- Kurwa, a mi to się ostanio śniły piwnice w szpitalu psychiatrycznym
- |^$#%^$%)(**+)%%$%&*()_)
- Zajebiste były. Takie jak tutaj. Tylko że jacyś kolesie chcieli mnie wciągnąć jeszcze głębiej.
- **&($@!*(*$&*(*))($$#$%&))#$$%^$@@#&)
- Ale się nie dałem. Miałem zajebistego cykora, bo tam grasował Freddy Kruger
Chór w liczbie głosów dwóch brechtął:
- Bła ha ha!!!

...po czym głos trzeci - należący do kuzyna koleżanki, dwudziestoletniego studenta - nieśmiało spytał:

- Eeee... Przepraszam.... A kto to jest Freddy Kruger???

Znaczy czas na nas - wkrótce zasuwam nad morze, przyzwyczajać się do piachu...

Spotkało się dziś u nas dwóch osobników: jeden z naszych klientów i przedstawiciel firmy chcącej nam coś sprzedać.

Klient: potężny chłop po pięćdziesiątce, na oko sto czterdzieści kilo żywej wagi, zmierzwiony włos. Do tego potężnie bolał go łeb (nie wiem - kac czy migrena) i poprosił o zmoczenie pod kranem szmatki którą przykładał do skroni.

Przedstawiciel: chudy chłopaczek w garniturze, bardzo rozgadany.

Klient siedział na krześle obok narciarskich butów i nart mojego wspólnika, oczekując na realizwane na poczekaniu zlecenie. Chłopak czekał, aż ktoś będzie miał czas z nim porozmawiać. A że bardzo gadać mu się chciało, zagadywał klienta pod kątem ekwipunku narciarskiego.

W pewnym momencie klient nie wytrzymał, odjął szmatkę z czoła i schrypniętym, wkurzonym głosem spytał:

- Chłopcze, a czy ja ci - kurwa - wyglądam na narciarza?!!!

ajajajajaj
ja twój baterflaj
ajnidżju protekszyn
bądź mój samuraj

...czy jak to, kurka, było...

Pamiętacie mój wpis o Die Antwoord - retuszowanych cyckach, białych żulach z RPA i innych takich?

Otóż dzisiaj przeglądałem foty i znalazłem zdjęcie mojego przyjaciela Waldiego. Od razu stanęły mi przed oczami nasze wspólne, studenckie czasy i jego współlokator z pokoju na krakowskim Miasteczku Studenckim AGH.

Marcin - bo tak ten gostek miał na imię - zwany był RPA. Znaczy, jego starzy wynieśli się w cholerę z komunistycznego raju w latach osiemdziesiątych, uwożąc ze sobą niemowlę. Ów biały dzieciak po latach kilkunastu postanowił wrócić do kraju przodków na nauki i wylądował w Krakowie.

Wpadam raz do Waldiego. Na wejście wita mnie Marcin, wpierdalając mit-konserwę ze słoika.

- Cześć stary, co wpieprzasz?
- Coś dobrego. Spróbuj - i podaje mi kawałek jakiegoś białego mięska nabitego na zęby widelca.
- Mmmm, dobre... Co to za szit?
- To mięso z krokodyla. W smalcu.
- Eeee... Pierdolisz...
- Powaga. Mama wekuje mi i przysyła w paczkach - i chłop wyciąga "zza pazuchy" album i pokazuje zdjęcie, na którym stoi w rzeźniczym fartuchu, z nożem w ręce, przed rzędem wiszących na hakach wypatroszonych krokodyli. A wszystko na tle białych, gdzieniegdzie spryskanych krwią kafelków.

Przyznam, że zwątpiłem... Okazało się, że jego starzy mają udziały w zakładzie mięsnym, specjalizującym się w uboju gadów i synalek musi zapierdalać tam w każde wakacje.

A jeśli chodzi o Die Antwoord. Prosim: Enter the Ninja, czyli marzenia grzecznej dziewczynki o czarnym facecie z dłuuugim mieczem:

A ten mały, śmieszny (wg niektórych) człowieczek, to Leon Botha. Koleś chory na progerię. Miał wtedy dwadzieścia parę lat i był najdłużej dotąd żyjącym gościem, chorym na tę chorobę.

Umarł w zeszłym roku...

http://en.wikipedia.org/wiki/Leon_Botha

EDIT

Przyznam się, że prawie się popłakałem, oglądając TO

Śmierć to niedobra rzecz. Niestety czeka nas wszystkich.

No dobra. Gwoli sprawiedliwości nie tylko ja byłem ofiarą, lecz również Wspólnik i Pablo.

Otóż okradziono nam tydzień temu spiżarnię. Za lodówkę robi u nas zewnętrzny parapet pracowni, na którym w porze zimnej składujemy takie frykasy, jak salceson z włosami, musztarda, pasztet i inne margaryny. Czasem również chleb.

Przeważnie jest tam musztarda solo plus smarowidło - wtedy, gdy chce nam się zaszaleć i z Palermo na Płaszowie zamawiamy Obiad Szefa Kuchni ze Zniżką dla Firm (polecam - za czternaście zyli minus rabat można opierdolić naprawdę dobry i syty obiad, np. znakomitą ogórkową + przepyszne ziemniaczki z kotletem w chrupiącej panierce + zestaw surówek - jeśli ktoś z was wybierze się kiedyś pociągiem do Krakowa, to niech wysiądzie na stacji Kraków Płaszów i wstąpi do znajdującej się obok dworca restauracji & pizzerii).

Feralnego dnia zamówiliśmy żarło (ja zjadłem zajebisty zapiekany makaron z sosem serowym i szpinakiem, ale bez surówek - zresztą i bez nich mi prawie dupa pękła), prócz tego skończyło się masło. Tym samym ostał się nam tylko krem z gorczycy z miodem.

W pewnym momencie za oknem mignął siakiś cień. Wybiegliśmy z pracowni (Pablo od razu rozkminił sytuację i stwierdził, że ktoś zapieprzył coś z parapetu) i zobaczyliśmy pustą "lodówkę" i plecy biegnącego pokurcza w podrabianej, brudnej kurtce Adidasa.

Gdy nazajutrz poszedłem uzupełnić zapasy w sąsiednim sklepiku i wyżaliłem się Pani Marysi, ta pocieszyła mnie mówiąc, że nie było szans uchronić tę musztardę przed pisanym jej losem. Otóż złodziej to znany na dzielni żul który swego czasu zasłynął z tego, że nawiedził po pijaku panimarysiny sklep i w ciągu dziesięciu sekund wypłoszył z niego wszystkich klientów.

Na moje pytanie: "Co w tym dziwnego? Przecież nie raz ktoś po pijaku robi zakupy?" usłyszałem:

- No tak. Ale nie każdemu przy ladzie wypada gówno z nogawki!

Z harcerskim pozdrowieniem - bo muszę jeszcze napisać postscriptum ;)


PS.
Z góry uprzedzam - to żaden prodaktplejsment ani inna reklama Palermo, jak również nie jest to mój klient - po prostu robię to z sympatii dla dobrego żarcia i jednej ichniej pani kelnerki. Gdybym nie był żonaty, pewnie bym się w tej pięknie do mnie uśmiechającej czarnulce zakochał...

Swego czasu pomieszkiwał Koziołek ze swoim Kochaniem na krakowskim Czerwonym Prądniku. Wynajmowany apartament oprócz megazalet w postaci całych 38 metrów kwadratowych powierzchni, płytek PCV i betonowych ścianek wielkiej pyty miał też feler: otóż znajdował się na parterze.

Ugryzło mnie to dość boleśnie w dupę pewnego, zimowego dnia (dziś jest siódma rocznica), kiedy to paru chujków wlazło na balkon, wyłamało plastiki i zajumało mi tani (za dwie stówki) skaner i bardzo dobry (Olek 8080) aparat cyfrowy.

Po wezwaniu zjawił się patrol, a jakiś czas później ekipa speców od kryminalistyki plus dwa psy. Zabezpieczyli ślady, szariki obwąchały porzuconą w panice, włączoną latarkę (jak otworzyłem drzwi mieszkania, włamywacze w popłochu spierdolili, pozostawiając na balkonie odłączony od okablowania komputer i wspomniane źródło światła) po czym zabrali się za wydobywanie zeznań ode mnie i mojej połówki:

- [Gliniarz] Hmm... - patrząc w kierunku stojącej na półce sześciokolorowej drukarki do proofów - zajebista drukarka. Jeszcze po nią wrócą...
- [Moje Kochanie] No dobrze panowie. Może i wrócą. Ale czy jesteście w stanie ich złapać?
- [Gliniarz] Proszę panią. A czy my wyglądamy jak W11?!

Jak obiecałem, za zgodą zainteresowanych wrzucam zdjęcie: Marcin i "wyprodukowany" przez niego tekturowy Louis de Funes.

Autor i jego profil na FB.

Smacznego :)

Jest to historia prawdziwa i wzruszająca, a zasłyszana ostatnio od Pabla.

Rozkminiałem ostatnio temat ulotki i plakatów dla pewnej organizacji pożytku publicznego. Projekt ten ma być super, hiper wypaśny, a zatem już na starcie porzuciłem pomysł, aby samemu coś takiego wyprodukować i dzięki temu zgarnąć całą bułę za "lejałt". Znaczy, trzeba się podzielić i zapłacić komuś za to, że urodził się utalentowanym.

Ponieważ klientka napisała mi: "proszę pamiętać, ze to jest projekt skierowany do ludzi młodych.wiec musi być wystrzałowy", postanowiłem zlecić sprawę niejakiemu Marcinowi z Góry (mieszka nad naszą pracownią) który IMHO czuje blusa, zwłaszcza jak sobie zajara dobrego ziela. On to właśnie zaprojektował wykonaną przez nas swego czasu kebab-budę: piękną aż do bólu i opisaną przez Krakowski dodatek Gazety Wyborczej.

Ale Pablo zaproponował kogoś innego: kolesia tak uzdolnionego, że na widok jego prac majtki same spadają dziewczyną z głów, a drewniane łyżki toną w kaszy i już nie wypływają. I zasunął opowieść z jego żywota, jak to podróżując z grupą studentów po Lazurowym Wybrzeżu dotarł był ów artysta młodego pokolenia na skraj przepaści, zwącej się Puste Kieszenie.

Saint Tropez, środek lata, a oni nie dość, że nie mają za co pić, to jeszcze gdzie spać i co jeść. Znaczy - śmierć zajrzała im w oczy. I gdy już tak otulała ich swoim płaszczem, naszemu artyście kochanemu zapalił i rozpękł się ping-pong nad głową. Zakrzyknął "eureka", po czym wyprosił od kolegów ostatnie centy, by zakupić za nie w sklepie dla plastyków najtańsze plakatówki i pędzel. Następnie na śmietniku za sklepem RTV wyszabrował z kontenera karton po wielkim telewizorze.

Mając już ten cały staf, w pół godziny - z pamięci - pierdolnął Żandarma z Saint-Tropez w skali 1:1, w pełnej krasie i okazałości. I taką to makietę chłopcy wbili w piasek przy wejściu na plażę. I gdy tylko uradowana gawiedź chciała zrobić sobie zdjęcie z Louisem, siedzący obok konduktor z Polski inkasował odpowiednią (nie wiem jaką), kwotę.

W ten właśnie sposób Louis de Funes, wielki francuski aktor, uratował od śmierci głodowej polskich studentów...